Deep Red Love

Demo 23:00 Jajang's Part 'หนักหัวชะมัดเลย' 'เวิลกับโซฟาเป็นบ้าอะไร เอะอะชนๆ' 'กูไม่ได้กินบ่อยเหมือนพวกมึงนะโว้ยยยย' ผมพยายามพยุงตัวให้ดูเหมือนว่าตัวเองปกติมากที่สุด ไม่ใช่ว่าผมคีพลุคอะไรหรอกนะครับ แต่เป็นเพราะว่าเวลาผมเมาทีไร เพื่อนสาวแกงค์ผมก็จะรุมประนามว่าผมอ่อนแอทุกที ก็ไม่อยากยอมรับว่าผมก็อ่อนแอจริงๆนั่นแหละ ก็ผมไม่ใช่สายปาร์ตี้จ๋าเหมือนเพื่อนผมคนอื่นๆนี่นา... "พี่จาจัง เมาหรอครับ" และก็ใช่ครับ ถึงผมจะทำตัวให้ดูเหมือนว่าตัวเองไม่ได้เมาเท่าไหร่ แต่มันก็คงไม่รอดพ้นสายตาจากคนที่ยืนข้างๆผมได้หรอก "ป่าววว พี่ไม่ได้เมาา" "หรอครับ ไม่ได้เมาหรอ" "ใช่ พี่ไม่ได้เมาาา จริงๆ" ผมเงยหน้าขึ้นไปตอบฟังค์ที่มองลงมาพร้อมกับยิ้มให้ผมอย่างจับผิด "เมาก็บอกว่าเมาสิพี่จาจัง ไม่ต้องไปกินที่พวกพี่เวิลชนแล้วนะ กินน้ำเปล่าไป" แฟรงค์ที่ยืนอยู่อีกข้างนึงของผมพูดขึ้นมาพร้อมกับเอาแก้วน้ำเปล่ามาแนบแก้มผมทันที "แฟรงค์พี่เย็นนน" "เย็นก็ดีไง จะได้สร่างๆ" และใช่ครับ ในที่สุดตอนนี้ผมก็ได...

Kard x Jimmy 'คาร์ด มึงเอาจริงหรอวะ' 'บรรพบุรุษเผ่าจะรู้สึกยังไง' 'พ่อแม่รู้จะโดนปาหน่อไม้มั๊ย' 'ไม่นะ ไม่ คาร์ด มึงต้องยับยั้งชั่งใจไว้!!!!' 'เอ้ย แต่ว่ามาขนาดนี้แล้ว' 'สถานการณ์ก็ส่งมาขนาดนี้' 'มึงจะไม่ทำจริงหรอคาร์ด ได้หรอวะ' ตอนนี้ในสมองของผมกำลังมีบางอย่างถกเถียงกันอย่างจริงจัง ฝั่งหนึ่งก็เป็นคาร์ดเยาวชนดีเด่นแห่งเผ่าหันหน้าดีหันดีๆหันหน้า อีกฝั่งหนึ่งก็คือคาร์ด แค่คาร์ด คาร์ดที่เป็นแฟนมี่ แล้วก็คาร์ดที่รักมี่... 'คาร์ด มึงต้องนึกถึงเผ่าเอาไว้ มึงจะ...' 'มึงจะบ่นไรมากวะ โอ่งก็มี' 'กูไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้ว' 'กู!!!จะ!!!ทำ!!!' และครับสุดท้ายฝั่งที่ชนะก็คือฝั่งคาร์ดแฟนมี่นั่นเอง ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่พร้อมกันหันไปมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนซบไหล่ของผมอยู่ เราสองคนอยู่บนแท็กซี่ ที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้านของผมกับเพื่อน ละผมก็รู้ด้วยว่าทำไมถึงมีแค่ผมกับมี่ที่กลับ คืนนี้คงเป็นคืนพิเศษสินะ เป็นคืนที่พวกผมทุกคน จะได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวสักที!!!! ผมมองมี่อีกครั้งก็พบ...

Mon x Jah 'ทำไงดีๆๆๆๆๆๆ' 'ตื่นเต้นจะตายแล้ว' 'กูจะบ้า' 'ดาต้าช่วยกูด้วย' 'จ๊อปช่วยกูด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย' ตั้งแต่กลับมาจากผับทั้งม่อนทั้งพี่จ๋าต่างก็ทำตัวประหลาด ทำไมพี่จ๋าไม่ผลักม่อนลงโซฟาแล้วปล้ำไปเลยเหมือนหนังโป๊ที่ดูเมื่อวานนะ นี่ขนาดจ๊อปเปิดให้ดูตั้งหลายเรื่องหลายสถานการณ์ แต่ไม่มีเรื่องไหนสักเรื่องที่เหมือนเหตุการณ์ตอนนี้ 'หรือไงดี หันไปจูบเลยมั๊ย' 'ว่าแต่ จูบก่อนมันทำยังไงTT^TT' 'ชีวิตของม่อนนนนนนนน' แต่มันก็ต้องลองมั๊ย จะปล่อยให้คนอื่นโตกว่าเราไม่ได้ มัน!!!ไม่!!!!เฟียส!!!ฉี!!!!!!!! 'เอาวะ ก็แค่เอาปากประกบปาก' 'ไป ม่อน ไป!!!' ผมรีบเดินไปหาพี่จ๋าที่กำลังเก็บผ้าที่ตากอยู่ทันที แต่ในขณะที่ผมเดินไปประชิดหลังอยู่นั้น พี่จ๋าก็หันมาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว "ม่อน มีอะไรหรอ" "..." "ว่าไง มีไรครับ" "จะ...." "จะอะไร" "จะดูแฮมทาโร่!!! พี่จ๋าดูแฮมทาโร่กับม่อนนะ" "ดูแฮมทาโร่กัน เย่ะ!!!. ...

Job x Vard "เมา อะไรขนาดนี้วะ" "ไม่น่าไปบ้าจี้กินตามไอ้ดาต้าเลย" "แต่มันก็อาจจะไม่แย่ขนาดนั้นก็ได้" ผมเผลอหลุดยิ้มออกมาไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ก็ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยหรอกนะครับ แต่ว่าจะกี่ครั้งๆมันก็ตื่นเต้นเหมือนกันหมดนั่นแหละ นี่ แค่ผมคิดภาพตาม หัวใจของผมก็เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้ว ผมเดินไปหยิบไปน้ำในตู้เย็นแล้วเปิดกรอกเพื่อหวังว่ามันจะช่วยทุเลาอาการเมาของผมได้ แต่พอนั่งๆนึกดู ผมเคยเซิทเจอมาว่า 'ถ้าทำตอนเมา มันจะมันส์กว่า' 'สงสัยวันนี้จะได้ลองพิสูจน์สะแล้ว' และอีกครั้งที่อยู่ดีๆใจผมก็เต้นแรง หน้าผมก็ร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ผมหยิบหมอนที่อยู่บนโซฟามากอดไว้แล้วทิ้งตัวบบนโซฟาแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาทันที แต่ก็เหมือนไม่ได้มีแค่ผมที่กำลังร้อนรนอย่างนี้ เพราะตอนนี้เสียงเตือนมือถือของผมมันดังรัวไปหมด 'อ่าา เพื่อนที่น่ารักของผมต้องกำลังสติแตกแน่ๆ' ผมหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดเข้าไปในแชทกลุ่มเด็กบ้านๆของผมทันที แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิด ทุกคนกำลังสติแตกอย่างถึงที่สุด นี่ขนาดผมเปิดหนังให้ดู...

จีแวน "ที่ไหน" คิ้วของผมกระตุกทันทีเมื่อเห็นแชทของแวนที่พิมมาถามผมว่า  'ที่ไหน'   'ในที่สุดก็สำเร็จ' 'ก็ไม่ได้ใจแข็งสักเท่าไหร่นี่นา' ผมหลุดยิ้มที่มุมปาก แล้วเงยหน้าไปลอบมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งก้มหน้ากดมือถือ พร้อมกระดกน้ำเปล่าแทบจะตลอดเวลา หน้าของแวนขึ้นสีอย่างหนัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์ ยา หรือว่าเพราะผมกันแน่ แล้วผมก็ก้มหน้าลงไปพิมบอกสถานที่พร้อมลุกขึ้นยืนทันที โดยที่สายตาจากเหล่าบรรดาเพื่อนๆของผมก็จ้องมาที่ผมอย่างรู้ทัน 'ของแบบนี้ใครดีใครได้ครับเพื่อน' ผมหันไปมองแวนก็พบว่าแวนก็ลุกขึ้นมาแล้วเช่นกัน คนตัวเล็กมองค้อนมาที่ผม แต่มันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด แต่มันกลับน่ารักน่าฟัดมากกว่า แวนปัดมือไล่เหมือนจะสื่อให้ผมเดินออกไปก่อน ผมยิ้มหวานในแบบฉบับของน้องเนียร์ไปให้เค้า แต่ในใจผมตอนนี้ผมแทบจะอยากอุ้มเค้าไปที่เตียงสะเดี๋ยวนี้ แล้วผมก็หันหลังกลับไปพร้อมเดินออกไปจากห้องทันที ตอนนี้ผมเดินออกมายืนรอแวนที่หน้าห้องของตัวเอง โดยที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองที่ตอนนี้พร้อมจะพุ่งพล่านอย่างถึงที่สุด และไม่นานนักแวนก็เ...