Deep Red Love

จีแวน "ที่ไหน" คิ้วของผมกระตุกทันทีเมื่อเห็นแชทของแวนที่พิมมาถามผมว่า  'ที่ไหน'   'ในที่สุดก็สำเร็จ' 'ก็ไม่ได้ใจแข็งสักเท่าไหร่นี่นา' ผมหลุดยิ้มที่มุมปาก แล้วเงยหน้าไปลอบมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งก้มหน้ากดมือถือ พร้อมกระดกน้ำเปล่าแทบจะตลอดเวลา หน้าของแวนขึ้นสีอย่างหนัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์ ยา หรือว่าเพราะผมกันแน่ แล้วผมก็ก้มหน้าลงไปพิมบอกสถานที่พร้อมลุกขึ้นยืนทันที โดยที่สายตาจากเหล่าบรรดาเพื่อนๆของผมก็จ้องมาที่ผมอย่างรู้ทัน 'ของแบบนี้ใครดีใครได้ครับเพื่อน' ผมหันไปมองแวนก็พบว่าแวนก็ลุกขึ้นมาแล้วเช่นกัน คนตัวเล็กมองค้อนมาที่ผม แต่มันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด แต่มันกลับน่ารักน่าฟัดมากกว่า แวนปัดมือไล่เหมือนจะสื่อให้ผมเดินออกไปก่อน ผมยิ้มหวานในแบบฉบับของน้องเนียร์ไปให้เค้า แต่ในใจผมตอนนี้ผมแทบจะอยากอุ้มเค้าไปที่เตียงสะเดี๋ยวนี้ แล้วผมก็หันหลังกลับไปพร้อมเดินออกไปจากห้องทันที ตอนนี้ผมเดินออกมายืนรอแวนที่หน้าห้องของตัวเอง โดยที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองที่ตอนนี้พร้อมจะพุ่งพล่านอย่างถึงที่สุด และไม่นานนักแวนก็เ...

"การกระทำ มันน่าเชื่อกว่าคำพูดนะ" แดฮวีพูดเสร็จก็จ้องมาที่ตาของผม พร้อมกับเริ่มขยับสะโพกทันที  ผมก็ไม่อยากจะยอมรับว่าผมต้องการเค้า แต่ผมก็โกหกตัวเองไม่ได้จริงๆ ว่าตอนนี้ เวลานี้ ผมต้องการเค้ามากๆ ไม่สิ ผมต้องการเค้า ผมต้องการเค้ามาตลอด แดฮวียังคงร่อนสะโพกอยู่อย่างนั้น ทำให้ตอนนี้ตัวตนของเราสองคนเสียดสีกันไปมาผ่านเนื้อผ้า อารมณ์ของผมกำลังปะทุออกมาเรื่อยๆๆ ยิ่งพอคนตัวเล็กส่งเสียงครางออกมา อารมณ์ของผมก็ยิ่งพุ่งขึ้น "อื้อ จีฮุน อื้ออออ" 'ไม่ไหวแล้วโว้ย' ผมไล้มือข้างนึงไปขยำที่บั้นท้ายมน ส่วนอีกข้างก็กำลังปลดกระดมเสื้อของคนตัวเล็ก ส่วนคนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าผมเป็นเริ่มก่อน ก็ยิ้มกริ่ม แล้วเลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อของผมออกทันที เราสองคนเหมือนกำลังแข่งกันว่าใครถอดเสื้อใครได้ก่อนจะชนะยังไงยังไง และแน่นอนครับ ถึงผมจะใช้มือเดียว แต่ผมก็สามารถปลดเสื้อเค้าออกได้หมดก่อน และทันทีที่ผมมองเข้าไปเห็นยอดอกสีชมพูที่ตัดกับผิวที่ขาวจัดของเค้า ผมก็รีบเข้าไปครอบครองยอดอกสวยนั่นทันที ผมขบกัดไปเบาๆ แต่แค่นั้นก็ทำให้คนตัวเล็กตัวกระตุกอย่างแรงพร้อมส่งเสียงครางออกมาอ...

22:00           สถานการณ์ตอนนี้น่าอึดอัดกว่าที่คิดไว้ ผมที่อุตส่าห์ดีใจที่พี่ๆคนอื่นยอมให้ผมกับปาล์มนอนห้องเดียวกัน ก็วาดภาพในหัวไว้แล้วว่า เราคงจะมีช่วงเวลาที่มีความสุขเหมือนสมัยมหาลัย แต่ผมกลับลืมไปว่า ช่วงเวลานั้นมันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ตอนนี้ผมกับปาล์มเราไม่เหมือนตอนนั้น ตอนนี้เราสองคนเหมือนกำลังเริ่มต้นใหม่มากกว่า           ทำให้ตั้งแต่เข้าห้องมาก็เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เราสองคนยังนั่งอยู่กันคนล่ะฝั่งเตียง พร้อมตั้งหน้าตั้งตากดมือถือ ผมแอบมองคนตัวเล็กเป็นระยะๆ ว่าในมือถือเค้ามีเรื่องอะไรน่าสนใจขนาดนั้น แต่ผมกลับเห็นเค้านั่งมองมือถือเฉยๆสะงั้น 'น่ารักจัง เกร็งสินะ' 'เอาหน่อยแทน มึงควรใช้เวลาที่มีค่านี้ให้ได้มากที่สุดป่ะวะ' 'ก่อนที่ ปาล์มจะเปลี่ยนเป็นคนอื่น...'            ผมรวบรวมความกล้า แล้วเรียกชื่อคนตัวเล็กออกไป แต่มันช่างประจวบเหมาะจริงๆ เพราะคนตัวเล็กก็เรียกชื่อผมเหมือนกัน 'ปาล์ม รู้สึกเหมือนผมรึเปล่านะ' ...